Jonge mantelzorger Giliana: ‘Dat dóe je gewoon’

Als jonge mantelzorger zorgde Giliana Sintjago, destijds 14 jaar, op Curaçao voor haar broertje van 3 jaar. Haar moeder had immers een baan én zorgde voor een demente tante. Giliana: “Ik wist niet beter.”

Het begon met steeds dezelfde verhalen vertellen en afspraken vergeten. Giliana: “Later ontdekten we dat mijn tante Alzheimer had: ze douchte niet meer en liep steeds vaker weg. Op een dag belde de politie: ze hadden mijn tante van straat geplukt.’’ De moeder van Giliana nam een besluit: zij zou – naast haar baan – voor tante gaan zorgen. En Giliana kon wel voor haar kleine broertje zorgen. Giliana: “Ik heb ook twee oudere broers, maar die werkten al.’’

Voor Giliana was haar nieuwe situatie vanzelfsprekend. “Dat dóe je gewoon. Het was iets dat moest gebeuren.’’ Wel had het mantelzorgerschap invloed op haar eigen sociale leven. “Mijn klasgenoten wisten van mijn situatie, hielden ook wel rekening met mij. Maar mijn enige soci­ale contacten had ik op school, buiten schooltijd kon ik niks leuks doen.’’

Sterke vrouw

Het leven als mantelzorger had nóg een effect, zegt Giliana. “De band met mijn moeder ver­anderde. Mijn moeder is een sterke vrouw en had veel liefde voor mijn tante, maar als ze thuiskwam was ze erg moe. Dat begreep ik heel goed, er was minder tijd om samen nog iets te doen. En door het zorgen voor mijn broertje heb ik met hem wél een heel sterke band opgebouwd. Ik ben sinds een paar maanden in Nederland voor mijn studie maat­schappelijke zorg en hij is nog op Curaçao. Ik mis hem heel erg.’’

Inmiddels is haar tante overle­den en kan Giliana, nu 19 jaar, van een afstand terugkijken op haar situatie. “Niet iedereen kan goed omgaan met mensen met Alzheimer. Mijn moeder kon dat wel, ik ben trots op wat ze voor mijn tante heeft gedaan. En mijn moeder is ook trots op mij. Iemand anders helpen geeft een goed gevoel en het maakte mij zelfstandig. Maar ik heb, doordat ik mantelzorger was – dat woord ken ik trouwens pas een paar weken – ook wat gemist.’’

En nu heeft Giliana opeens een andere rol: ze helpt als ‘ervarings­deskundige’ andere mantelzor­gers. Giliana straalt: “Ik help nu bij de organisatie van het festival voor jonge mantelzorgers. Heel mooi om te doen. Ook omdat ik weet hoe belangrijk het is voor (jonge) mantelzorgers om af en toe waardering te krijgen en iets leuks te doen.’’

Nieuwsgierig naar onze themapagina over mantelzorg? Bekijk ‘m hier!

 

Iedereen een maatje

Mirona van der Linde (links op de foto): “met oprechte interesse, inlevingsvermogen, geduld en optimisme kom je al een heel eind. Bovendien leer je, door een ander te helpen ook meer over jezelf”.

Maatjes gezocht!
Het levert extra energie, een groter netwerk én meer zelfvertrouwen op: als vrijwilliger help je niet alleen een ander, maar ook jezelf. In Delft en omstreken zijn veel organisaties op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Zet jij die ene stap? De coördinatoren Marjolijn Maas (Buddy Netwerk), Janine Gilliot (Informele Zorg en Ondersteuning, IZO) en Mirona van der Linde (Bezoekdienst Dementie) zien het gelukkig vaak gebeuren.

Of je als vrijwilliger nu op bezoek gaat bij een eenzame man, bij een dementerende vrouw of een gezin met problemen: als buddy, als maatje, kun je het verschil maken. Marjolijn Maas: “Een eenzame cliënt die begint te stralen als de vrijwilliger binnenkomt, die nieuwe energie krijgt, dat is mooi om te zien. De ‘magie’ die ontstaat als er een goede klik is, die is onbetaalbaar!’’

Een van de taken van Marjolijn en haar collega-coördinatoren is het zoeken naar een goede ‘match’ tussen vrijwilliger en hulpvrager. “Wij zoeken raakvlakken in interesses, bijvoorbeeld sport of tuinieren. Soms merk je al meteen dat beide karakters goed bij elkaar passen.’’

Onbetaald en onbetaalbaar
Veel Delftse organisaties voor vrijwilligershulp kunnen heel goed vrijwilligers gebruiken, bevestigt Janine Gilliot. Zij ziet geregeld dat mensen nog een vertekend beeld hebben van hun vrijwilligerstaken.

“Als vrijwilliger gaat het niet alleen om ‘geven’. Ga vooral iets doen wat bij je past. Dan levert het je ook wat op: een groter netwerk, je leert nieuwe mensen of nieuwe culturen kennen, er ontstaan nieuwe vriendschappen – soms ook tussen collegavrijwilligers – én je krijgt meer zelfvertrouwen omdat je ziet hoe belangrijk je bent voor een ander.

Vrijwilligerswerk is onbetaald werk, maar wat je doet is onbetaalbaar.’’ wel minder gezond zijn dan jij zelf, of het minder getroffen hebben dan jij.

Interesse
Diploma’s zijn niet nodig om een goede vrijwilliger te worden, zegt coördinator Mirona van der Linde: met oprechte interesse, inlevingsvermogen, geduld en optimisme kom je al een heel eind. Bovendien leer je, door een ander te helpen ook meer over jezelf, vindt Mirona. “Naast een goed gevoel – je ziét dat je nodig bent – staat het ook goed op je cv. En natuurlijk kun je jezelf verder ontwikkelen, bijvoorbeeld door het volgen van trainingen die we aanbieden.’’

En nee, vrijwilligerswerk is ook niet leeftijdsgebonden. Dus of je nu 17 jaar bent en één keer per week voorleest aan een kind met een taalachterstand of al wat meer levenservaring hebt en herinneringen ophaalt met een oudere man : je talenten inzetten kan altijd. Mirona: “Onze oudste vrijwilliger is 91 jaar, en het klikt enorm met haar cliënt. Geweldig!”

Informatie
Wil je geen maatje worden, maar ben je wel benieuwd naar andere vormen van vrijwilligerswerk? Op de website van Delft voor Elkaar vind je alle mogelijkheden. Bekijk ze in de vrijwilligersvacaturebank: delftvoorelkaar.nl/vacatures. Of bel met Delft voor Elkaar: 015 760 02 00.

Bekijk onze volledige themapagina van september.

 

 

Stage - Delft voor Elkaar - Header

‘Mijn stage geeft zoveel energie!’

Valesca Kloostra is een jongedame met een enorme positieve drive. Haar stage bij VTV, onderdeel van Delft voor Elkaar, is haar op het lijf geschreven. Het werken met (jonge) mensen met een beperking geeft haar energie. ‘Ik vind het fantastisch!’

Ze zijn met velen: jonge mensen die een studie volgen én zich bijzonder nuttig maken voor mensen die een steuntje in de rug goed kunnen gebruiken. Valesca Kloostra is er eentje.

De studente Social Work ontfermt zich in haar schaarse vrije tijd over mensen met een beperking. “Ik begeleid die mensen op allerlei gebieden die met vrije tijd te maken hebben”, zegt Valesca. “Vanuit mijn studie had ik de opdracht een stageplek te zoeken waarbij ik een voor mij ‘onbekende’ doelgroep moest begeleiden. Ik wist dus eigenlijk niet zo goed waar ik aan zou beginnen, maar geloof me, dit geeft ontzettend veel energie. Ik vind het werken met deze mensen echt fantastisch!”

Grenzen stellen
Valesca noemt vooral de onbevangenheid van haar nieuwe vrienden als een groot goed. “Alles wat ze doen, doen ze met volle overtuiging. Daarbij maken ze fouten, maar dat beseffen ze niet altijd. En dus zitten ze er ook niet mee. Ik ken iemand die zoekt -bewust of onbewust- je personal space op. Een beetje ondeugend soms. Dan moet je wel eens een grens stellen, maar daar leer je heel veel van.”

Humor is belangrijk
Je hebt, heeft Valesca in haar stage geleerd, wel een paar specifieke kwaliteiten nodig om op een goede manier met deze doelgroep om te kunnen gaan. “Humor is belangrijk”, zegt ze, “dingen met een knipoog kunnen zeggen en vooral heel flexibel zijn.”

Veel energie
Tegen leeftijdgenoten die nog niet aan een dergelijke stage toe zijn gekomen zegt ze: “Doe het ook! Het werk geeft ontzettend veel energie en je krijgt van de mensen zo veel terug! Bovendien is het een prachtige ervaring voor je verdere loopbaan. Ik zou het zo weer doen! Daarom ben ik nu vrijwilliger.”

Bekijk hier onze hele themapagina

Stichting Present

Alleen maar winnaars met nieuwe ontmoetingen

Studenten die een verwilderde tuin opknappen. AH-managers die bij Ipse de Bruggen een dagdeel mensen met een beperking een leuke middag bezorgen. Of een gezin dat een ochtend gaat wandelen met ouderen: Stichting Present Delft koppelt al vijf jaar groepen vrijwilligers aan ‘klussen’. Of beter gezegd: mensen aan mensen.

Beppie van de Hoef (24) is een van de Present-vrijwilligers. De TU-studente helpt met een groep collega-studenten geregeld mee met ‘acties’. Bijvoorbeeld een stampvol huis opruimen van een bewoner die dat door fysieke of psychische problemen niet meer zelf kan, of een verwaarloosde tuin weer toonbaan maken. Beppie: “Ik vind het mooi om andere mensen te helpen. Dat geeft voldoening, zeker omdat je met een groep een enorm resultaat kunt boeken. Daarnaast geeft dit vrijwilligerswerk me een breder beeld van wat er speelt in de stad. Ik bedoel: ik weet heus wel dat er in Delft mensen zijn die het moeilijk hebben. Maar als je, in je eigen buurt, in een compleet vervuild huis gaat helpen bij een bewoner die het zelf niet meer voor elkaar krijgt, komt dat heel anders binnen. En mensen zijn zó dankbaar voor je hulp, dat doet je natuurlijk ook goed.’’

“Ik vind het mooi om andere mensen te helpen.
Dat geeft voldoening, zeker 
omdat je met een groep enorm resultaat kunt boeken”


Ontmoeting

Bovenstaande klinkt de Present-coördinatoren Helma Sollie en Dorothea Langeveld bekend
in de oren. Beide ‘verbinders’ zijn voortdurend op zoek naar zinvolle ‘matches’ om hulp te
bieden aan mensen die dat nodig hebben. Bij het vijfjarig bestaan hebben Helma en Dorothea een positieve boodschap: er zijn veel Delftenaren die willen helpen. En ja, die hulp is nodig. Helma Sollie: “Een groep vrijwilligers hielp eerder dit voorjaar in een verzorgingshuis; ze gingen een ochtend wandelen met de bewoners. De ouderen waren dolgelukkig: een oudere man vertelde dat hij vijf maanden niet buiten was geweest. Dan springen de tranen toch in je ogen?’’

Tijdgeest
Stichting Present heeft de tijdgeest mee, bevestigt coördinator Dorothea Langeveld: “Veel mensen helpen graag een ander, maar willen zich niet langdurig binden.’’ En dat past precies bij de formule van onze organisatie. Het aantal bedrijven en scholen dat via stichting Present vrijwilligersacties onderneemt, groeit dan ook gestaag. En ja, in elke groep en bij elke klus gebéurt iets met mensen, zegt Helma. “Mensen komen in beweging. We zien regelmatig dat je iemand uit een negatieve spiraal kunt halen, of dat degene die wordt geholpen weer vertrouwen krijgt in de medemens.’’

Bekijk hier de pagina in de krant met het thema: vrijwilligershulp.

 

Zestigplus en samen sporten? Prima idee!

Mits je je niet té druk maakt en er vooral plezier aan beleeft. Koen Oexman bezorgt met Be Well in Sports van Delft voor Elkaar een groep enthousiaste zestigplussers (dames en heren) een sportieve ochtend. Dat doet hij enkele keren per week in en rond de sporthal van Vitesse Delft. Body & Mind, sportief wandelen, balsport, het komt allemaal voorbij. De sportieve vrienden en vriendinnen van Koen vinden het prachtig.

Of we heel even kunnen wachten met de foto. Koen en zijn gezelschap zijn net verwik- keld in een spelletje frisbee.
De plastic schotel vliegt door de hele sporthal en de groep rent er vrolijk achteraan. Even later komt een enorme bal tevoorschijn, die met de nodige moeite van hand tot hand gaat. Tot slot laat Koen het hele gezelschap elkaar een plastic ring toegooien. Ook al een ding met een eigen wil, zo blijkt.

Plezier
Het plezier is groot. En zo hoort het ook, zegt Koen (23) als de dames zich een beetje optutten voor de foto. “Het is leuk om te zien hoeveel lol ze met elkaar hebben. En we zijn bezig met sport, coördinatie en plezier tegelijk. Ik probeer ze steeds een stapje extra te laten doen. Maar ieder naar z’n eigen mogelijkheden. Het gaat erom dat samen sporten gezond en leuk is.” De deelnemers beamen dat volmondig.

Samen
De zussen Anneke (69) en Corry (67) schuiven even aan voor een praatje. Anneke heeft vroeger aan aerobics en jazzballet gedaan. Corry was meer van het turnen en de ritmische gymnastiek. Aangezien ze in het leven bijna alles samen doen, besloten ze ook maar weer eens samen de sportieve draad op te pakken. “Je moet iets aan beweging doen als je wat ouder wordt”, zegt Anneke. “Ik ben eigenlijk niet zo’n sporter want ik kan slecht tegen m’n verlies. Maar dit is leuk!” Ze lacht erbij, net als haar zus. “We zitten vaak op de elektrische fiets en dat is ook lekker”, zegt Corry. “Maar sporten met deze groep is leuker. Koen laat ons allerlei verschillende dingen doen en we kunnen ook zelf aangeven wat we leuk vinden. En je bent natuurlijk met samen andere mensen bezig. Dat sociale aspect vind ik ook heel belangrijk. Wij kunnen het alle zestigplussers van harte aanbevelen!”

 

Bekijk hier de volledige themapagina!

‘Niemand gaat hier met lege handen weg’

Hulp vragen, hulp krijgen en daarna anderen helpen: Asma Wafai gelooft daar sterk in. De geboren Afghaanse klopte aan bij Samieh Nabhani van het wijkcontactpunt van Delft voor Elkaar. Inmiddels helpt Asma zelf andere Afghaanse vrouwen. “We hebben elkaar nodig.’’

“Ik had een grote koffer met brieven”, blikt Asma glimlachend terug. “Daarmee ging ik naar Samieh; ik wist niet welke brieven ik moest weggooien en welke ik moest bewaren. Samieh leerde me wat belangrijk was en wat niet. Nu bewaar ik de belangrijke brieven in mappen, de andere gooi ik weg. Ik kan het nu zelf.’’

Wijkcontactpunt
De paden van Asma, die 12 jaar geleden met haar ernstig zieke man in Delft kwam wonen, en Samieh kruisten elkaar al eerder. Nu weet Asma de weg te vinden naar een wijkcontactpunt van Delft voor Elkaar, tegenwoordig ook in Die Buytenweye aan de Chopinlaan. Bij het wijkcontactpunt lossen Samieh en haar collega’s de eenvoudige vragen direct op. Voor de meer ingewikkelde vragen wordt een vervolgafspraak gemaakt. Samieh: “Veel vragen gaan over financiën, over zorg, verzekeringen en het ziekenhuis. Of mensen willen weten waar ze taallessen kunnen volgen.’’

Op weg
Delft voor Elkaar wil mensen vooral op weg helpen, zegt Samieh. “Niemand gaat hier met lege handen weg. We geven je geen geld, maar we kunnen je altijd verder helpen met de juiste adressen. Soms brengen we je op nieuwe ideeën, of we leren je iets wat je een volgende keer zelf kan doen.’’ Zo bezocht Samieh, die Farsi, Arabisch en Nederlands spreekt, een keer de gemeente, samen met een vrouw die dat niet zelf durfde. Het eerste deel van de afspraak deed Samieh het woord, daarna nam de vrouw het over en deed het zelf. Samieh: “Later kwam ze langs om me te bedanken. ‘Nu durf ik veel meer zelf!’, zei ze.’’

Behulpzaam
De Afghaanse Asma knikt. “Samieh is een heel lieve, behulpzame vrouw. Nu kan ik bij de Afghaanse Vereniging in De Vleugel ook andere vrouwen helpen, bijvoorbeeld met ziekenhuisbezoek, of voordoen hoe de geldautomaat werkt.’’ “Ik was lange tijd mantelzorger voor mijn zieke man; hij is inmiddels overleden. Omdat ik weinig mijn huis uitkwam, werd mijn Nederlands niet beter. Maar nu wil ik de taal weer beter leren spreken.’’ Ze lacht: “Ik zal wel moeten: mijn schoonzoon komt uit Suriname en mijn drie kleinkinderen spreken alleen Nederlands.’’ En ook die nieuwe kennis wil ze verder benutten. “Als ik beter Nederlands spreek, heb ik meer contact met de mensen om me heen en kan ik anderen beter helpen. En zo moet het zijn: iedereen moet elkaar helpen.”

Bekijk hier de volledige themapagina

 

Vrijwilligers maken Delftenaren financieel wegwijs

Workshop geeft mensen weer inzicht in hun financiën

Krijgt u de kriebels van de belastingaangifte, rekeningen en ingewikkelde formulieren? Troost, u bent niet de enige. En nog meer troost: als u er niet zelf uitkomt, is er via Delft voor Elkaar hulp mogelijk bij het op orde brengen van uw administratie thuis. “Klop alsjeblieft op tijd aan bij ons. Daarmee kun je schulden en grote financiële problemen voorkómen.”

Johan van den Beukel (71 jaar) schrikt niet van formulieren. Dat is logisch: een groot deel van zijn werkzame leven bij de gemeente Leidschendam-Voorburg vulde hij met financieel-administratieve zaken. Sinds 2004 maakt hij als vrijwilliger bij de thuisadministratie mensen financieel wegwijs.

 

Individuele workshop
Delftenaren die Delft voor Elkaar benaderen voor hulp, kunnen bij Johan of een collega- vrijwilliger een individuele workshop volgen. Johan: “Bij een workshop ga ik samen met een cliënt – één op één dus – de boel ordenen. Dat doen we met behulp van de NIBUD-tabbladen in een ordner; dat overzicht geeft al inzicht.’’ De workshop bestaat uit maximaal drie sessies. Johan: “Soms is één sessie al genoeg.”
De mensen die de workshops volgen zijn heel divers. Vaak zijn het mensen die moeite hebben met de taal en in veel gevallen gaat het om mensen die eerst toeslagen van de Belastingdienst hebben ontvangen, en dan opeens – vaak duizenden euro’s – moeten terugbetalen. Dat geld is er dan niet meer.’’

 

Johan: ‘Mensen helpen die het moeilijk hebben, daar doe ik het voor’

 

Vaste klanten
Naast de individuele workshops ondersteunt Johan vaste klanten die er zelf niet uitkomen.
Bij één cliënt, die Johan steevast ‘administratie-engel’ noemt, komt hij al jarenlang. “Natuurlijk heeft mensen helpen een sociaal aspect, maar ik houd het behoorlijk zakelijk. Dat betekent ook: doorverwijzen naar andere professionele hulp als ik zie dat daar behoefte aan is. Ik ga bijvoorbeeld niet mee op ziekenhuisbezoek als een cliënt daar om vraagt.’’ Johan is elke week in touw om andere mensen te helpen. “Soms hebben mensen gewoon wat
vragen en kunnen ze prima zelfstandig verder, maar het komt ook voor dat hier iemand met twee vuilniszakken vol post, ook met ongeopende rekeningen, op de stoep staat. Dat laatste is niet de bedoeling, dan heb je te lang gewacht. Als dat gebeurt – vaak uit schaamte of door onderschatting van het probleem – verwijzen we door naar de schuldhulpverlening, naar de Financiële Winkel. Wij bieden alleen hulp bij thuisadministratie.’’ “Mensen helpen die het moeilijk hebben, daar haal ik mijn voldoening uit’’, zegt Johan. “En als je dan ziet dat mensen die op tijd aan de bel trokken, er met een beetje hulp verder zelf uitkomen, dan weet je: dáár doe ik het voor.’’

 

Bekijk hier de volledige themapagina

Ilse blaakt weer van het zelfvertrouwen

Ilse Laros voelt zich als herboren. Leukemie en een posttraumatische stressstoornis (PTSS) hielden de 36-jarige Delftse jarenlang in een wurggreep. Een mentale weerbaarheidstraining van Delft voor Elkaar hielp haar eruit.

“Ik heb heel lang met een hoofd vol onzekerheden rondgelopen”, zegt Ilse, die verpakkingswerk doet bij Werkse!. “Ik ben blij met mijn baan, maar ik ben eigenlijk opgeleid om secretarieel werk te doen. Of eventueel iets in de grafische vormgeving. Mede door mijn ziekte is dat er niet van gekomen. Soms was ik boos, dan juist te aardig. Ik kon geen ‘nee’ zeggen, ook als ik wist dat dat het beter voor me was. Ik kroop steeds verder in mijn schulp. Had heel lang een houding waar de mensen om me heen zich geen raad mee wisten. Ikzelf ook niet. Gelukkig heeft iemand me attent gemaakt op de trainingen bij Delft voor Elkaar. Het was niet gemakkelijk om toe te geven dat ik die steun nodig had, maar ik ben heel blij dat ik het heb gedaan.” Dat vindt Nicole Vermeij, trainer bij Delft voor Elkaar, ook.

“Emotioneel ben ik sterker geworden en heb veel meer zelfvertrouwen dan een jaar geleden”

Ze weet dat er veel meer mensen zijn zoals Ilse, die met relatief weinig moeite veel aan hun situatie zouden kunnen doen. “We leggen in de weerbaarheidstraining de nadruk op wat de deelnemer zelf wil. Heb je een ja-gevoel, prima. Heb je een nee-gevoel, ook goed. Maar benoem het. Doe geen dingen die je niet wilt doen, alleen maar omdat anderen dat van je verwachten. Dat is niet eenvoudig en toch zie ik bij veel deelnemers dat ze snel sterker worden.”

Met ademhalingsoefeningen, letten op haar lichaamshouding, werken aan haar stemgebruik en oogcontact heeft Ilse enorme sprongen gemaakt. “Emotioneel ben ik sterker geworden en heb veel meer zelfvertrouwen dan een jaar geleden. Daardoor voel ik me beter in mijn baan en het vrijwilligerswerk dat ik doe. Bovendien heb ik tijdens de trainingen mensen leren kennen die in een vergelijkbare situatie zitten als ik. Dat was fijn want je begrijpt elkaar en kunt elkaar adviseren. Ik kan het iedereen aanbevelen, ook als de eerste stap moeilijk lijkt. Gewoon doen!”

 

Bekijk hier de volledige thema pagina

Delftvoorelkaar_Thema_Vrijwilliger

Als vrijwilliger maak je iedereen blij

Het is december en dus buigen we ons over een lijstje goede voornemens voor 2018. Delft voor Elkaar weet er wel eentje: word vrijwilliger bij Sophia Revalidatie. Daar maak je veel mensen blij mee. Inclusief jezelf!

Sophia Revalidatie is een revalidatiecentrum met meerdere vestigingen. In Delft zit Sophia, naast het Reinier de Graaf Gasthuis. “Wij zetten ons elke dag in voor onze patiënten; kinderen, jongeren en volwassenen die medisch specialistische revalidatiezorg nodig hebben”, zegt vrijwilligerscoördinator Inge van Driel. “Dat doen we met een fantastisch team, maar we kunnen het niet alleen. We werken ook met een enthousiaste groep vrijwilligers. En we kunnen altijd meer vrijwilligers gebruiken.”Inge is goed te spreken over de vrijwilligers die al voor Sophia Revalidatie Delft werken. Ze begeleiden onder andere patiënten op de verschillende afdelingen, ondersteunen bij de afdeling revalidatietechniek en maken kleine therapiematerialen schoon. “Onze vrijwilligers zijn een hele belangrijke schakel in het geheel”, zegt Inge. “We zijn immers continu met en voor mensen bezig. We willen onze nieuwe vrijwilligers eerst goed leren kennen voordat we met elkaar in zee gaan. Ik plan meestal een kennismakingsgesprek na bemiddeling door Delft voor Elkaar. Daar kunnen vrijwilligers zich voor een dag of dagdeel per week aanmelden.”

Gastvrouw
Gastvrouw Marijke ‘t Hart besloot in 2012 die stap te zetten. Ze had er de tijd voor en kreeg via via de tip dat Sophia Revalidatie Delft vrijwilligers zocht. “Ik was eraan toe om weer eens collega’s om me heen te hebben”, zegt ze enthousiast. “En iets doen waarmee ik andere mensen gelukkig maak, dat leek me wel een goed idee. Ik heb me aangemeld en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad. Ik ontvang mensen, begeleid ze naar de afdeling waar ze moeten zijn en zorg dat ze zich een beetje op hun gemak voelen. Hartstikke leuk en dankbaar werk. En Sophia geeft je de kans om je met cursussen en trainingen verder te ontwikkelen. Ik kan het iedereen aanraden!”

Taaloefenplekken
“We zijn ongelofelijk blij met iemand als Marijke”, besluit Inge van Driel. “Zoals Marijke willen we graag meer vrijwilligers hebben. Dat kunnen ook mensen zijn die de Nederlandse taal nog niet goed spreken. Delft voor Elkaar heeft speciale ‘taaloefenplekken’ waar mensen tegelijk goed werk doen en met de hulp van een maatje de taal kunnen leren. Zo snijdt het mes niet aan twee, maar aan drie kanten. Dat is een van ónze goede voornemens voor 2018″

 

Bekijk hier de volledige themapagina van december 2017

Rebecca Afrifa is elke vrijdag te vinden bij ‘Lekker Bezig’: “Ik heb de draad weer opgepakt”


Via Delft voor Elkaar gaat Rebecca Afrifa (60) tegenwoordig naar houtbewerking en conversatieles. Ondanks haar ziekte (sikkelcelanemie) richt Rebecca zich vooral op activiteiten die wél lukken en haar voldoening geven.

Met een geconcentreerde blik is Rebecca Afrifa in de werkplaats aan de slag met gereedschap. De geboren Ghanese is sinds twee maanden elke vrijdag te vinden bij ‘Lekker Bezig’ van de Stichting Stunt aan de Rotterdamseweg, waar ze haar creativiteit kwijt kan bij houtbewerking. Rebecca: “Ik vind het fijn om creatief bezig te zijn. We maken hier van oud hout bijvoorbeeld kratjes, lampen, stoelen en tafels.’’ Rebecca wijst trots op de fraaie collectie die zij en haar collega-vrijwilligers hebben gemaakt.

Delft voor Elkaar-consulent

Rebecca kwam via Delft voor Elkaar-consulent Fred van Berkum terecht bij de activering houtbewerking en conversatieles. “Ik wil vloeiend Nederlands leren spreken.’’ Daarmee heeft Rebecca de weg omhoog gevonden na een moeilijke periode. “Ik was getrouwd met een Nederlandse man en had een schoonmaakbedrijfje tot ik ziek werd. Er was niemand om me te helpen, ik had schulden en kwam terecht in een uitkering.’’

Volledig

Het liefst zou Rebecca weer op zoek gaan naar een volledige baan, maar haar ziekte (‘de ene dag gaat het goed, de volgende dag gaat het waardeloos’) weerhoudt haar daarvan. Daarom is de vrijwillige houtbewerking voor haar een uitkomst. “Als het niet goed met me gaat, kan ik weg. Maar ik vind het fijn om hier weer mensen te ontmoeten. Als ik alleen thuis zit, ga ik te veel piekeren.’’

Vermeer

Maar ook als single ziet Rebecca tegenwoordig weer de zonnige kanten van het leven. “Ik woon nog niet zo lang in Delft, maar vind het een prachtige stad. Mensen zijn vriendelijk en ik houd van de historische binnenstad, de musea en het Vermeer Centrum. Ik voel me sterk verwant met het meisje op Vermeers schilderij ‘Het meisje met de parel’. Het gelijknamige boek beschrijft haar leven, dat lijkt op mijn situatie: het meisje met de parel heeft het zeker niet makkelijk, maar maakt wel duidelijk haar eigen keuzes. Dat wil ik ook.’’

Delft voor Elkaar

Kunt u net als Rebecca advies gebruiken dan kunt u terecht bij Delft voor Elkaar. U kunt zelf hulp vragen maar ook familie, hulpverleners, huisartsen, thuiszorg of instanties.

Contact

  • Stuur een e-mail naar info@delftvoorelkaar.nl of vul het contactformulier in op www.delftvoorelkaar.nl
  • Bellen kan ook: 015 – 7600 200.
  • Wilt u direct persoonlijker contact dan kunt u terecht bij een van de wijkcontactpunten. Spreekuurtijden vindt u op de website.

Kijk hier voor de themapagina van november 2017!